عاشق ترین عاشق

شیطان

nafarma2 — Tue, 22 Dec 2009 19:07:18 GMT

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بساطش را پهن کرده بود؛

فریب می‌فروخت . مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هیاهو می‌کردند و

هول می‌زدند و بیشتر می‌خواستند.توی بساطش همه چیز بود:

غرور، حرص،‌دروغ و خیانت،‌ جاه‌طلبی و ... هر کس چیزی می‌خرید و در

ازایش چیزی می‌داد. بعضی‌ها تکه‌ای از قلبشان را می‌دادند و بعضی

‌ پاره‌ای از روحشان را. بعضی‌ها ایمانشان را می‌دادند و بعضی

آزادگیشان را.

شیطان می‌خندید و دهانش بوی گند جهنم می‌داد. حالم را به هم

می‌زد. دلم می‌خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم.انگار ذهنم

را خواند. موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم،‌فقط

گوشه‌ای بساطم را پهن کرده‌ام و آرام نجوا می‌کنم. نه قیل و قال

می‌کنم و نه کسی را مجبور می‌کنم چیزی از من بخرد. می‌بینی!

آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.

جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیک‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اینها

فرق می‌کنی.تو زیرکی و مومن. زیرکی و ایمان، آدم را نجات می‌دهد.

اینها ساده‌اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می‌خورند.از شیطان

بدم می‌آمد. حرف‌هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند و او

هی گفت و گفت و گفت.

ساعت‌ها کنار بساطش نشستم تا این که چشمم به جعبه‌ای عبادت

افتاد که لا به لای چیز‌های دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را

برداشتم و توی جیبم گذاشتم.

با خودم گفتم: بگذار یک بار هم شده کسی، چیزی از شیطان بدزدد.

بگذار یک بار هم او فریب بخورد.

به خانه آمدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور

چیزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت. فریب

خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم،‌نبود! فهمیدم که آن را

کنار بساط شیطان جا گذاشته‌ام.

تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش کردم. تمام راه خدا خدا کردم.

می‌خواستم یقه نامردش را بگیرم. عبادت دروغی‌اش را توی سرش

بکوبم و قلبم را پس بگیرم. به میدان رسیدم، شیطان اما نبود.

آن وقت نشستم و های های گریه کردم. اشک‌هایم که تمام شد،‌بلند

شدم. بلند شدم تا بی‌دلی‌ام را با خود ببرم که صدایی شنیدم،

صدای قلبم را........

و همان‌جا بی‌اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه

قلبی که پیدا شده بود .

گمان مگن كه رفتنت تو را برد ز ياد من

nafarma2 — Fri, 27 Nov 2009 20:56:18 GMT

گر ببايد زيست
زان ساني
كه شايد نيستم
دوست‌تر دارم
بميرم
زانِ خود
باشم
ولي…

********************

تو را نظاره ميكنم
به ماه تاب آسمان
به كوهها به دشتها
به رودها به كوچه ها
تو نيستي كنار من
ولي نگاه و ياد تو
كه با منست و با منت
چه گفتگو كه مانده است
تو اي ترانه ساز من
گمان مگن كه رفتنت
تو را برد ز ياد من
كه جاودان جاودانه اي
تو در خيال من

********************

بگذار تا ببينمش اکنون که ميرود
ای اشک ؛ از چه راه تماشا گرفته ای؟

بهونم ، چند تا سلام کنم جوابمو می دی ؟

nafarma2 — Wed, 02 Sep 2009 20:58:18 GMT

بهونم ، چند تا سلام کنم جوابمو می دی ؟
ببینم یواشکی احوال ما رو پرسیدی ؟

نامه رو وقتی نوشتم خودمم می لرزیدم
فدای چشات ،‌ تو که از خط من نلرزیدی

بیقراری مث موهات تو دلم موج می زنه
می دونم تو اینو از لرزش حرفا فهمیدی

وسط نامه ببخش بد جوری بغضم ترکید
نازنینم تو که از صدای اون نترسیدی

من فدای رگه های ناز چشم روشنت
چیه باز به لحن این دیوونگی ها خندیدی

حق داری بخندی و راستی دستت درد نکنه
سر زدی به یه دیوونه ی غریب تبعیدی

راستی اون شب یادته کاشکی واست مرده بودم
من می خواستم بمیرم پیش چشات ،‌ خودت دیدی ؟

چیه باز که با غضب داری نگاهم می کنی
این دفه درباره ی من چه چیزایی شنیدی

ببینم تعارف و یه دیقه بذاریم کنار
اونجا چند تا دل بیچاره رو بردی ،‌ دزیدی ؟

آره بد سوالی بود تو اینو نشنیده بگیر
مث نمره ی تک کارنامه ی یه تجدیدی

راس بگو این جور دیوونه ای تو عمرت تو دیدی ؟
بگذریم خیلی نوشتم ،‌ زحمتت نبود بخون

از خودت مواظبت کن هر جوری که دوس داری
مجنونم ، یا دیوونت ، هر لقبی پسندیدی

فرشته

nafarma2 — Wed, 08 Jul 2009 21:25:38 GMT

فرشته تصمیمش را گرفته بود پیش خدا رفت وگفت:
خدایا می خواهم زمین را از نزدیک ببینم. اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه. دلم بی تاب تجربه ای زمینی است
خدا درخواست فرشته را پذیرفت.
فرشته گفت: تا بازگردم بال هایم را اینجا می سپارم این بال ها در زمین چندان به کارم نمی آید
خداوند بال های فرشته را بر روی پشته ای از بال های دیگر گذاشت و گفت: بال هایت را به امانت نگه می دارم اما بترس که زمین اسیرت نکند زیرا که خاک زمینم دامنگیر است.
فرشته گفت: باز می گردم و حتما باز می گردم!
این قولی است که فرشته ای به خداوند می دهد.
فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته بی بال تعجب کرد
او هر که را که می دید به یاد می آورد زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود
اما نمی فهمید چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بال هایشان به بهشت برنمی گردند
روز ها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد برد
و روزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته دور وزیبا به یاد نمی آورد
نه بالش را و نه قولش را!
فرشته فراموش کرد فرشته در زمین ماند
فرشته هرگز به بهشت برنگشت

عرفان نظر آهاری

قلبم افتاده آن طرف دیوار

nafarma2 — Sun, 28 Jun 2009 16:22:18 GMT

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند.نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید.اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد.کاش این دیوارها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد.شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم.شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد.

با این دیوار ها چه می شود کرد؟می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست.وشاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند و کند.شاید دریچه ای٬شاید شکافی٬شاید روزنی.

همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم.حتی به قدر یک سر سوزن٬برای رد شدن نور٬برای عبور عطر و نسیم٬برای...بگذریم.

گاهی ساعت ها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن.و فکر می کنم اگر همه چیز ساکت باشدمی توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم.اما هیچ وقت همه چیز ساکت نیست و همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی می کند.

دیوارهای دنیا بلند است و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد٬به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود .گاهی دلم را پرت می کنم به آن طرف دیوار.آن طرف حیاط خانه ی خداست.و آن وقت هی در می زنم٬در می زنم٬در می زنم.و می گویم"دلم افتاده توی حیاط شما ٬می شود دلم را پس بدهید..."

کسی جوابم را نمی دهد٬کسی در را برایم باز نمی کند.اما همیشه دستی دلم را می اندازد این طرف دیوار٬همین.و من این بازی را دوست دارم.همین که دلم را پرت می کنند این طرف دیوار٬همین که...

من این بازی را ادامه می دهم و آن قدر دلم را پرت می کنم٬آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند٬تا دیگر دلم را پس ندهند.تا آن در را باز کنند و بگویند:بیا خودت دلت را بردار و برو.آن وقت می روم و دیگر هم بر نمی گردم.من این بازی را ادامه می دهم...

عرفان نظر آهاری

اومدم بگم...

nafarma2 — Sat, 27 Jun 2009 20:43:18 GMT

وقتي جاي خنده غم
ميشينه روي لبام
تشنه ی نوازشم
خسته از خستگيام
وقتي که دستاي من
گرميه دستي ميخواد
وقتي يه لحظه خوشي
به سراغم نمياد
تو می تونی غمامو خاک کنی
تو می تونی
گونه های خیسمو پاک کنی
تو می تونی
تو می تونی دلمو شاد کنی
تو ميتوني
منو از درد وغم آزاد کنی
تو ميتوني..............
ماه هميشه عاشقه
تو هميشه عاشقي
تويي که مسبب لذت دقايقي
به تن مرده ي من
تو ميتوني جون بدي
به رگهاي خشک من قطره قطره خون بدي
وقتي که شب ميرسه آسمون سياه ميشه
غمو قصه تو دلم قده يه دنيا ميشه
وقتي که دستهاي تو خونمون در ميزنه
دله من پشته ديوار از خوشی پر پر ميزنه

اومدم بگم چی بر من گذشت تو این چند ماه...اومدم بگم الان چه جایی داری تو قلبم و چه جوری؟؟اومدم بگم شبایی که فکر میکنن به خاطر استرس نمی خوابم بهم چی میگذره؟؟؟اومدم بگم...

اومدم بگم لحظه لحظه بیشتر دوست دارم...اما...الان دیگه واقعا وجودمی..حتی یکم احساس دوری ازت نمیکنم..حتی با کم بودن ارتباط..تمام لحظه هام با ضربان قلبم احساست کردم تو پیش من بودی و هستی..منم تنها نبودم و نیستم...

آره شبا میپریدم از خواب چون ترس نبودنت تنمو میلرزوند اما ...(کسی نفهمید غمم چی بوده؟)

اومدم بگم دیگه انقدر برام با ارزشی و عزیز که مسایل کوچیکن و خار..جدی میگم...

اومدم بگم شبایی که اینجا نبودی ..پیش من بودی..باورت میشه؟؟؟

اومدم بگم دیوونتم..اما...نه یه دیوونه مقابل...یه دیوونه کنارت واسه همیشه...

دوستت دارم مهربونم...

زمان می گذرد,روزها می گذرند
گرچه تو نیستی تا تمام احساسم را تقديمت كنم...تا همه وجودم براي تو شود,
اما يادت و عشقت تمام لحظه هايم را مقدس می کند.
لحظه هايي كه چون خون در رگهايم جاريست.
وچون قابي آويخته بر ديوار تنهايي هايم...
هر شب و هر شب در ميان روياهايم پيدا ميشوي و
هر روز و هر لحظه در يادم چون خورشيدي مي درخشي
و چه سخت است براي آنكس كه ديوانه وار دوستت دارد اما از تو دور است
و چون عشقي لطيف هر لحظه احساست ميكند...

كاش يك شب چهره ي تار اتاق, روشن از نور وجود تو شود و تو انباشته از بودنها به كنارم بنشيني و دلم با وجود تو در آن تنهايي ...
يكدم از شوق نگيرد آرام...

بانوي موسيقي و گل
شاپري رنگين كمون

به قامت خيال من
مل مل مهتاب بپوشون

بذار نسيم دربه در
گلبرگ رو از ياد ببره

برداره بوي تنه تو
هر جا كه ميخواد ببره

دست رو تن غروب بكش
كه از تو گلبارون بشه

بذار كه از حضور تو
لحظه ترانه خون بشه

ببخشید اگه زیاد نوشتم ..اما یه خواهش..اگه حوصله داشتی همشو بخون..دلم بد هواتو کرده..خیلی بد...میخواستم زنگ بزنم اما فکر کردم شاید خواب باشی...کاش پیشت بودم...

خداحافظ

nafarma2 — Mon, 13 Oct 2008 09:51:18 GMT

چرا به یکباره طوفان جدایی وزیدن گرفت و مرا در گرداب ناکامی ها سرگردان ساخت وکاخ رویاها و آرزوهایم را در هم کوبید وحتی خاکستری هم از آن به جا نگذاشت؟

چرا آهنگ و ناقوس جدایی غمگین ترین و آشفته ترین آهنگ هاست؟

چرا جدایی کلامی است که تن هر کس را به لرزه می اندازد ؟

چرا جدایی مثل طوفان سرد و بی عاطفه است، طوفانی که به دریا حمله ور می شود وموج های آن شن های ساحل را از هم جدا می کند.

اینک جدایی سد استوار عشق و محبت را درهم ریخته...

چرا رفتی؟ چرامحبت را از من خریدی و در عوض جدایی را به من فروختی و رفتی؟...

چرا رفتی بدون آنکه بدانی دلی لحظه به لحظه دنبال توست...

اما چاره چیست که می بایست این بار هم تسلیم دست سرنوشت شوم و زخمی جدید را بر دلم تحمل کنم.

تو راهت را در پیش گرفتی و رفتی...هدفت معلوم بود؛ اما من، باهدفی نامعلوم راهی را در پیش گرفتم که روزی به غربت و مرگ منتهی میشود؛ مرگی در غربت!...

دلم می خواهد بدانی در این روزها دل من طوفانی است، طوفانی از موج ابرها، ابرهای گریان...می خواهم همچون ابرهای دردناک پاییز بگریم...

مهربانم:

تو را بعد از خدا به دست نیلوفرهای آبی مرداب بی روح زمان می سپارم.

من می روم تا رازهای زندگیم را در خلوت شب با نگاه مهتاب باز گویم.

افسوس ؛...افسوس که ندانستی و ندیدی که در ژرفای قلبم و در عمیق ترین نقطهء دلم ،عشق به تو پاک وصادقانه است،

تو ندانستی که من نامت را با وجود پر تلالو نور مهتاب مقایسه کردم تا با شبنم مهر،دلم را به هوایت شستشو دهم و درآسمان آبی عشق، پرنده های رویاهایم را به پرواز درآورم.

تو ندانستی در آن لحظه که می روی چشمانی منتظر بدرقهء راهت بود و در دل کورسویی از امید به بازگشت تو داشت...

حال که روزگارم به سردی رو نهفته ، چون ستارگان کور در غبار کهکشان سرنوشت می روم و از دیده پنهان می شوم.

آری ؛ می روم حتی بدون آنکه سایه ای از خود بر روی دیوارهای پر عشق و خاطره به جای بگذارم...

فال حافظ

nafarma2 — Sun, 05 Oct 2008 22:48:25 GMT

دردم از یارست و درمان نیز هم

دل فدای او شد و جان نیز هم

این که می گویند آن خوشتر ز حسن

یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آن کو به قصد خون ما

عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می گویم سخن

گفته خواهد شد به دستان نیز هم

چون سر امد دولت شبهای وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی اوست

گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کار جهان

بلکه بر گردون گردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار

بلکه از یرغوی دیوان نیز هم

محتسب داند که حافظ عاشق است

و آصف ملک سلیمان نیز هم

nafarma2 — Sat, 04 Oct 2008 06:25:18 GMT

تو دیوونه رفتی یه شب بی بهونه

تو خواستی که قلبم پریشون بمونه

واست گریه ی من دیگه بی امونه

دل از درد عشقت یه دریای خونه

می خوام با تو باشم

هنوز عاشقونه

ولی نازنینم

چگونه چگونه؟

من از سبز سبزم ولی خسته خسته

من از شهر عشقم ولی دل شکسته

می گفتم یه ابری یه همراه بارون

یه بارون رحمت واسه سبزه زارون

می خوام با تو باشم

هنوز عاشقونه

ولی نازنینم

چگونه چگونه؟

می خواستم بگم من که عاشق ترینم

تو فرصت ندادی

می خواستم بگم من که عاشق ترینم

تو فرصت ندادی

حقیقت چه تلخه

چه تلخه شکستن

حقیقت همینه

که رفتی تو بی من

می خوام با تو باشم

هنوز عاشقونه

ولی نازنینم

چگونه چگونه؟

nafarma2 — Wed, 01 Oct 2008 00:43:27 GMT

حالمان بد نيست غم کم می خوريم

کم که نه! هر روز کم کم می خوريم!!

آب می خواهم، سرابم می دهند

عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب

از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست

از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام

تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم

خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد ازاين بابی کسی خو می کنم

هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست

بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست

چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم

طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام

راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟